StopFake

Bez względu na to, w jaki sposób zakończy się ten konflikt – czy zgniłym kompromisem wymuszonym przez geopolitykę, czy zamrożeniem linii frontu – Ukraina stoi przed wyzwaniem, które może okazać się trudniejsze od samej kampanii wojennej.

Entuzjastyczne deklaracje z 2022 roku o „szybkiej ścieżce” integracji zderzyły się z brutalną rzeczywistością polityczną 2025 roku.

W czwartym roku pełnoskalowej wojny, w dusznej atmosferze politycznych wolt i dyplomatycznych układanek, coraz częściej słyszę na antenie i czytam w szanowanych periodykach wezwania do „ostudzenia głów”.

Mija 86 lat od momentu, gdy 17 września 1939 roku Sowieci wbili Polsce nóż w plecy. Dla olbrzymiej części ówczesnego społeczeństwa, ale – co gorsza – także dla decydentów, był to szok i kompletne zaskoczenie.

Słownik polityczny Zachodu przeszedł w 2025 roku bolesną lobotomię. Jeszcze dwa lata temu słowem-kluczem, które otwierało wszystkie drzwi w Waszyngtonie, Londynie i Brukseli, było „zwycięstwo”.

12 września 2025 roku zapisze się jako dzień, w którym statystyka starła się z ludzkim dramatem, a geopolityczna groza z lokalną, małostkowością.

Sytuacja klinczu na froncie, ale też niezrozumiałe działania zachodnich sojuszników sprzyjają wierze w możliwość rozwiązania konfliktu w wyniku czegoś nadzwyczajnego, nieoczekiwanego, Można to określić mianem „oczekiwania na Czarnego Łabędzia”.

Przyznaję to bez bicia: wciąż nie jestem użytkownikiem TikToka. Należę do pokolenia boomerów, dla których świat 15-sekundowych filmików, gdzie treść jest tylko tłem dla kompulsywnego przewijania, pozostaje obcą planetą.

Lato 2025 roku przejdzie do historii jako moment, w którym fundamenty zachodniej architektury bezpieczeństwa – pojęcia takie jak „demokracja”, „wolność” i „nienaruszalność granic” – zostały w amerykańskiej debacie publicznej wyparte przez jedno, krótkie słowo: „Deal”.

Tuż przed pełnoskalową inwazją moja znajoma podjęła decyzję, która miała uchronić jej młodsze dziecko, a o mały włos nie doprowadziła do tragedii.